حرفهایی از زندگی
فرمان دادم بدنم را بدون تابوت و مومیایی به خاک بسپارندتااجزابدنم ذرات خاک ایران را تشکیل دهد
خنکای نسیم گونه هایم را نوازش میکند چشم به راهت بودم آمدی وباز هم................. زیر باران نشسته ام,بدون چتر,بدون سایه بون , شاید میترسم این فرصت بار دیگر پیش نیایدچونکه از آخرین روز بارانی ماههاگذشته است و ذهن فراموشگرمن چیزی از آن روزهابه یادش نیست.......... دوست دارم یکی این لحظه را نگه داردشاید دیگرفرصتی این چنین پیش نیاید............ و امروز باران بارید ........ و من به دنبال احساس گمشده خویش گام برداشتم..... --------------------------------------------------------- هیچوقت فکرنمیکردم وقتی دوباره به وبلاگم برمیگردم یه روز بارانی باشه ولی الان همه چیز خوبه ,من, آسمون,جیک جیک گنجشکا ,رقص برگها و حتی نگاه این گربهرهگذر.................... احساس را دوباره خواهم جست نمیدانم زیر سنگفرش کدام خیابان زیر چکمه هایم له شده بود. وقتی تند تند گام برمیداشتم و بی اعتنا به قطرات لطیف باران که صورتم را نوازش میدادو چشمهایم رامیشست سرگردان و بی هدف کوچه پس کوچه ها را طی میکردم .هیچوقت نگران لگد کوب شدن احساسات و رویا هایم نبودم. اما اکنون........................................... نمیدانم شاید دیر شده باشد ولی باز چکمه هایم را میپوشم و محکم تر بر سنگفرشها گام مینهم.................................... کاش باران نیز در این مسیر مرا هماهی کند............. آنگاه كه مي خواستمت تو را در دوردست ها يا فتم.رسيدن به توجز در سراب معناي ديگري نداشت.هميشه با من بودي،در روياهايم،در نقاشيهايم.اصلا خود وجودم بودي.در افكار پوسيده وسوخته ام وجود داشتي،درافكاري كه هنوزهيچكس به آن راهي نداشت تووجودداشتي ومن هميشه برايت اتاقكي نقاشي ميكردم تاسرپناهي داشته باشي،اتاق را هميشه گرم نگه ميداشتم ،دروپنجره هارامي بستم تا سوزوسرمابه توراهي نداشته باشدشمع روشن ميكردم تاتاريكي اتاق برايت ترسناك جلوه ننمايد....................................................................... و من چقدر ساده بودم كه نميدانستم تو خود گرمايي ،تو پر از شور و حرارتي،پر از نور و احساسي و هيچگاه خاموش نخواهي شد! همه اينها يعني بودن،اما تو نبودي و اين چقدر سخت است كه باشي و نباشي و تو اين چنيني..............! (بلوتوث) وقتی خواستم زندگی کنم راهم را بستند وقتی خواستم ستایش کنم گفتند خرافات است وقتی خواستم عاشق شوم گفتند دروغ است وقتی خندیدم گفتند دیوانه است وقتی گریستم گفتند دروغ است دنیا را نگه دارید میخواهم پیاده شوم (دکتر علی شریعتی) کلبه ای در دور دست چناری که بر آن سایه افکنده و چکاوکی که صبحگاهان با آوازی مراوادار به باز گشودن پنجره میکند. ولی وقتی نمی خواهی هیچ نوری برایت روشنی نیست هیچ آهنگی برایت موزون و گوش نواز نیست . دریچه ها را میبندم به درون خود باز میگردم شاید در تاریکی چیزی یافتم که در روشنی به دنبالش بودم...................... (بلوتوث) واضح و مبرهن هست كه ميزان آزادي بيان در كشور عزيز ما به حد انفجار هست و اصلا ديكتاتوري و عدم آزادي بيان در كشور ما معني نميده . ايني هم كه مي بينيد جناب صدابردار دست گرفته , براي اينه كه مبادا خانوم مصاحبه شونده , حرفاش يادش بره ,همين و الا ديكته كردن و ديكتاتوري در كار نيست , گروهی از فارغ التحصیلان پس از گذشت چند سال و تشکیل زندگی و رسیدن به موقعیتهای خوب کاری و اجتماعی طبق قرار قبلی به دیدن یکی از اساتید مجرب دانشگاه خود رفتند. بحث جمعی آن ها خیلی زود به گله و شکایت از استرسهای ناشی از کار و زندگی کشیده شد. استاد برای پذیرایی از میهمانان به آشپزخانه رفت و با یک قوری قهوه و تعدادی از انواع قهوه خوری های سرامیکی، پلاستیکی و کریستال که برخی ساده و برخی گران قیمت بودند بازگشت. سینی را روی میز گذاشت و از میهمانان خواست تا از خود پذیرایی کنند. پس از آنکه همه برای خود قهوه ریختند استاد گفت: اگر دقت کرده باشید حتما متوجه شدهاید که همگی قهوه خوریهای گرانقیمت و زیبا را برداشتهاید و آنها که ساده و ارزان قیمت بوده اند در سینی باقی ماندهاند. البته این امر برای شما طبیعی و بدیهی است. سرچشمه همه مشکلات و استرسهای شما هم همین است. شما فقط بهترینها را برای خود میخواهید. قصد اصلی همه شما نوشیدن قهوه بود اما آگاهانه قهوه خوریهای بهتر را انتخاب کردید و البته در این حین به آن چه دیگران برمیداشتند نیز توجه داشتید. به این ترتیب اگر زندگی قهوه باشد، شغل، پول، موقعیت اجتماعی و … همان قهوه خوریهای متعدد هستند. آنها فقط ابزاری برای حفظ و نگهداری زندگیاند، اما کیفیت زندگی در آنها فرق نخواهد داشت .گاهی، آن قدر حواس ما متوجه قهوهخوری هاست که اصلا طعم و مزه قهوه موجود در آن را نمیفهمیم. پس دوستان من، حواستان به فنجانها پرت نشود … به جای آن از نوشیدن قهوه خود لذت ببرید. سهراب سپهری شاعر و نقاش ۱۵ مهرماه سال۱۳۰۷ در کاشان متولد شد.خود سهراب میگوید: ....مادرم میداند که من روز ۱۴ مهربه دنیا آمدم.درست سر ساعت ۱۲.مادرم صدای اذان را مي شنيده است.....سهراب از محل تولدش چنين ميگويد:...خانه بزرگ بود.باغ بود و همه جور درخت داشت.براي ياد گرفتن،وسعت خوبي بود.خانه ما همسايه صحرا بود.تمام روياهايم به بيابان راه داشت.سهراب در سال 1312به دبستان خيام(مدرس)كاشان وارد شد.سهراب درباره ورودش به مدرسه چنين ميگويد:...مدرسه خوابهاي مرا قيچي كرده بود.نماز مرا شكسته بود.مدرسه عروسك مرا رنجانده بود.روز ورودم يادم نخواهد رفت مرا از ميان همبازي هايم ربودند و به كابوس مدرسه بردند.خودم را تنها ديدم و غريب...از آن پس هر بار دلهره بود كه بجاي من راهي مدرسه ميشد. سهراب از معلم كلاس اولش چنين ميگويد:...آدمي بي رويا بود.پيدا بود كه زنجره را نمي فهمد،در پيش او خيالات من چروك ميخورد...سال 1326ودر سن 19 سالگي منظومه اي عاشقانه و لطيف سهراب با نام در كنار چمن يا آرامگاه عشق منتشر شد و در سال1330مجموعه رنگ مرگ منتشر گرديد.سال1358،آغازناراحتي جسمي وآشكار شدن علائم سرطان خون بود.سهراب در1 ارديبهشت سال1359ساعت 6 بعدازظهربه بيمارستان پارس تهران منتقل شد.فرداي آنروزبا همراهي چندتن از اقوام و دوستش محمود فيلسوفي صحن امامزاده سلطان علي،روستاي مشهداردهان واقع در اطراف كاشان ميزبان ابدي سهراب گرديد.آرامگاهش در ابتدا با قطعه آجرفيروزه اي رنگ مشخص بود و سپس سنگ نوشته اي از هنرمند معاصر،رضا متفي با قطعه شعري از سهراب جايگزين شد: به سراغ من اگر مياييد نرم و آهسته بياييد مبادا كه ترك بردارد چيني نازك تنهايي من .....كاشان تنها جايي است كه به من آرامش ميدهد و ميدانم كه سرانجام در آنجا ماندگار خواهم شد... و سهراب.......ماندگار شد.......... رضا براهني در كتاب "طلا در مس"چنين مي نويسد:(بايد شعر سپهري را آنهايي بخوانند كه هرگز تفنگ نديده اند،جنگ نديده اند،گرسنگي نكشيده اند،يتيم نشده اند، بايد شعر سپهري را گوزن ها و آهوهايي بخوانندكه هرگز دچار دام نشده اند،هرگز صداي گلوله اي ر ا صدای گلوله ای را كه از تفنگ صياد صفير ميكشدوجنگل رادر خون مي غلطاند نشنیده اند.....)
<-BlogTitle->
<-BlogDescription->
ادامه مطلب
